Ένα Μυθουγεννιάτικο παραμύθι για μικρά (και όχι μόνο) παιδιά
Nov24

Ένα Μυθουγεννιάτικο παραμύθι για μικρά (και όχι μόνο) παιδιά

Όταν στο Mythikismos.gr αναφερόμαστε στην έκδοση ενός βιβλίου, συνήθως αυτό έχει να κάνει με μία μελέτη Έλληνα ή ξένου συγγραφέα που αφορά την αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού ή τέλος πάντως καταπιάνεται με ένα ζήτημα που θα μπορούσε να ενταχθεί στα χωράφια των Μυθικιστικών αναζητήσεων. Του Μηνά Παπαγεωργίου, δημοσιογράφου – συγγραφέα Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να πρωτοτυπήσουμε, μιας και ήρθε σε γνώση μας η κυκλοφορία του πρώτου -ενδεχομένως- μυθικιστικού παραμυθιού Έλληνα δημιουργού, που απευθύνεται τόσο σε μικρά, όσο και σε… μεγαλύτερα παιδιά! Ο λόγος για το έργο του Γιώργου Χατζηκυριάκου με τίτλο “Το γελαστό πνεύμα των γιορτών: Πώς ο Διόνυσος έγινε ο άγιος Βασίλης“, που κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες από τις εκδόσεις Μωραΐτη και πραγματεύεται τη φύση της μορφής του άη Βασίλη, το Διονυσιακό πνεύμα των χειμερινών εορτών και τις μεταλλάξεις που υπέστη η Διονυσιακή φιγούρα μέσα στο χρόνο, από τον Όντιν μέχρι τον άγιο Νικόλαο, έως ότου καταλήξει στον σημερινό Σάντα Κλάους της εποχής του καταναλωτισμού. Το βιβλίο αυτό του Γιώργου Χατζηκυριάκου μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως το πρώτο μυθικιστικό παραμύθι από Έλληνα συγγραφέα. Με χιούμορ και οξυδέρκεια, ο συγγραφέας φροντίζει να περάσει στους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες του χρήσιμες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις από τη μυθολογία, τη λαογραφία και την ιστορία αρκετών λαών του πλανήτη μας, συνδυάζοντας τον ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα ενός παραμυθιού με την απομυθοποίηση εικόνων και αντιλήψεων βαθιά ριζωμένων στο συλλογικό ασυνείδητο. Στο υποκεφάλαιο του παραμυθιού με τίτλο “Ο Κρόνος και ο Χρόνος” ο Χατζηκυριάκος σημειώνει χαρακτηριστικά: “Ταξιδεύοντας προς τη Ρώμη, με το έλατο στον ώμο και το κέρας της Αμάλθειας δεμένο στο ζωνάρι του, ο Διόνυσος, ξεμέθυστος αυτή τη φορά, παρατήρησε πως ο κόσμος είχε αλλάξει. Πέρα από τα κάστρα και τα φρούρια που είχαν φυτρώσει στους λόφους και στις κοιλάδες, οι ναοί των αρχαίων θεών είχαν αντικατασταθεί από εκκλησίες, τα αγάλματα από εικόνες και οι ημίθεοι ήρωες από αγίους και μάρτυρες. Κυρίαρχο σύμβολο παντού ήταν ο σταυρός, εκεί που πέθανε ο Χριστός για να αναστηθεί. Κάθε γιορτή αγροτική γιορτή που ήταν αφιερωμένη στους Ολύμπιους, τώρα ήταν αφιερωμένη στον Ιησού Χριστό. Εκείνος ήταν πια ο Σωτήρας. Όλα είχαν αλλάξει. Οι λαοί, τα έθιμα και οι εποχές. Οι Ρωμαίοι, αυτοί που κατέκτησαν τους Έλληνες, τώρα πια δεν εξουσίαζαν την Ευρώπη. Μα όσο έκαναν αυτοί κουμάντο, έχοντας ακολουθήσει αρχικά τη λατρεία των Ολύμπιων θεών, κάθε Δεκέμβρη γιόρταζαν τα Σατουρνάλια, μια γιορτή που ήταν αφιερωμένη στον Κρόνο. Ο Κρόνος ήταν ο αρχηγός των Τιτάνων, ο παππούς του Διονύσου, τον οποίο μετά την Τιτανομαχία ο Δίας κατάφερε να τον εκθρονίσει και να τον αιχμαλωτίσει στον Κάτω Κόσμο, όπου τιμωρήθηκε για όλα εκείνα τα παιδιά που έφαγε τον παλιό καιρό. Στην πορεία τα Σατουρνάλια αντικαταστάθηκαν από τα Χριστούγεννα, ενώ...

Read More
Οι επιστολές του Ιησού και η υποκρισία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Jun30

Οι επιστολές του Ιησού και η υποκρισία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

  “Όποιος εμπορεύεται ή καπηλεύεται ιερά κειμήλια και μυθώδεις διηγήσεις του Χριστού, των οποίων η πλαστότητα είναι προφανής, δεν ανήκει στο πλήρωμα της Εκκλησίας”. Τάδε έφη ο επίσκοπος Αμορίου Νικηφόρος της μονής Βλατάδων, μιας εκ των τριών μονών της Θεσσαλονίκης που υπάγονται στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Με τον τρόπο αυτό, κύκλοι που απηχούν απ’ ευθείας τις θέσεις του πατριάρχη Βαρθολομαίου, πραγματοποιούν για πρώτη φορά παρέμβαση κατά του Κυριάκου Βελόπουλου, αναφορικά με την περιβόητη υπόθεση των “Επιστολών του Ιησού“. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τη δημοσιοποίηση του σχετικού θέματος, το πατριαρχείο επιλέγει να κάνει μία τέτοια παρέμβαση σε μία όχι και τόσο τυχαία χρονική στιγμή, όπου το κόμμα του κ. Βελόπουλου βρίσκεται κοντά στο να εισέλθει στη Βουλή. Υπάρχουν σαφώς λόγοι πολιτικοί και γεωστρατηγικοί για όλα αυτά (βλ. τις σχέσεις πατριαρχείου και αγ. όρους, ο ρωσικός παράγοντας και οι διενέξεις με το Φανάρι κτλ), τους οποίους υπάρχουν ειδικότεροι από εμάς για να αναλύσουν επαρκώς. Ας επιστρέψουμε, όμως, στον επίσκοπο Αμορίου, που συνέχισε τις σκέψεις του έχοντας ακόμα πιο κριτική στάση απέναντι στις αιτιάσεις Βελόπουλου για τα υποτιθέμενα κείμενα της πρωταγωνιστικής φιγούρας του χριστιανισμού που “διασώζονται” στο αγ. όρος: “Έχουμε καθήκον να παραμένουμε πιστοί στη διδασκαλία, χωρίς να παρασυρόμεθα από ψευδαδέλφους που δυστυχώς και στην εποχή μας προβάλλουν ως αληθή τα κίβδηλα και πλαστά. Όποιοι, είτε παρουσιάζοντας και προωθώντας μυθώδεις διηγήσεις ως εκπορευόμενες από τον ίδιο τον Χριστό, είτε επικαλούμενοι δήθεν ιερά κειμήλια, των οποίων η πλαστότητα είναι προφανής, θέτουν τον εαυτό τους εκτός του πληρώματος της Εκκλησίας”. Ο Νικηφόρος δεν σταμάτησε εκεί: “Ο, τι είναι αληθινό και γνήσιο παρεδόθη από τους Αποστόλους και διεσώθη εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κανείς, λοιπόν, δεν δύναται να επικαλείται ψευδή στοιχεία όπου στις ημέρες μας μπορεί να καθίστανται ακόμη και προϊόντα εμπορίας και καπηλίας, ενίοτε ακόμη και προεκλογικής, εις βάρος των απλών ανθρώπων”.    Όλα όσα διαβάσαμε παραπάνω θα ήταν απολύτως άξια σεβασμού έαν και εφόσον ο πομπός του μηνύματος δεν χαρακτηριζόταν από υψηλές δόσεις… υποκρισίας (έχει λερωμένη τη φωλιά του, κατά το κοινώς λεγόμενον). Γιατί πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την εκκωφαντική σιωπή της Ορθόδοξης εκκλησίας, είτε αυτή αφορά το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, είτε την Εκκλησία της Ελλάδος, μπροστά στην κατασκευή, εμπορία και διακίνηση κυριολεκτικά δεκάδων ακόμη υποτιθέμενων “κειμηλίων του Ιησού”, που εδώ και αιώνες, κυριολεκτικά, περιφέρονται από χώρα σε χώρα της Ευρώπης, καθιστώντας τους εκκλησιαστικούς παράγοντες-διακινητές τους πλουσιότερους; Είναι άραγε ο Κυριάκος Βελόπουλος λιγότερο πιστός, κατά τα λεγόμενα του Νικηφόρου, σε σχέση με όσους από τον 4ο περίπου μεταχριστιανικό αιώνα και εξής διακινούν και εμπορεύονται υποτιθέμενα αντικείμενα που σχετίζονται με τον Ιησού, με απώτερο στόχο να εδραιωθεί η ιστορικότητα του τελευταίου στις συνειδήσεις των πιστών; Για ποιον λόγο να είναι προφανής η πλαστότητα των “επιστολών του Ιησού”...

Read More
“Ερείπια” του Βολνέ: Εντός του Μαΐου η πρώτη κυκλοφορία τους στα ελληνικά
May07

“Ερείπια” του Βολνέ: Εντός του Μαΐου η πρώτη κυκλοφορία τους στα ελληνικά

Τον Αύγουστο του 2018 σας είχαμε πληροφορήσει για την επικείμενη έκδοση του έργου “Ερείπια ή συλλογισμοί επί της εναλλαγής των αυτοκρατοριών” (1789) του Constantin François de Chassebœuf ή κόμη του Βολνέ, από τη σειρά Lux Orbis των εκδόσεων iWrite, σε μετάφραση Βαγγέλη Τσαγγαλά. Πρόκειται για την πρώτη ελληνική μετάφραση ενός εκ των σημαντικότερων έργων του Γαλλικού Διαφωτισμού, που για τους αναγνώστες μας παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον, μιας και ο Βολνέ αποτέλεσε έναν από τους πρώτους Μυθικιστές της Γαλλικής Σχολής στα τέλη, περίπου, του 18ου αιώνα. Με μερικούς μήνες καθυστέρηση σε σχέση με τα όσα ανακοινώσαμε τότε και 230 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη της έκδοση στα Γαλλικά (προτού ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον προβεί στην πρώτη μετάφραση του βιβλίου για την αγγλική γλώσσα), η σημαντική αυτή μελέτη συνολικής έκτασης 488 σελίδων, αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη του Μαΐου για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Μέσα από το παρόν άρθρο σας παρουσιάζουμε κατ’ αποκλειστικότητα το εξώφυλλο της προσεγμένης αυτής επερχόμενης έκδοσης. Πρόκειται δίχως αμφιβολία για ένα σημαντικότατο εκδοτικό γεγονός, η πρώτη κυκλοφορία ενός σπάνιου έργου που δεν πρέπει να λείψει από τη βιβλιοθήκη κανενός ιστορικού μελετητή της περιόδου του Διαφωτισμού και φυσικά από καμία συλλογή ερευνητή των Μυθικιστικών θέσεων. Ακολουθεί το κείμενο οπισθοφύλλου: Tα “Ερείπια” του Βολνέ κυκλοφορούν στα τέλη του 18ου αιώνα, αντανακλώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ιδέες του Διαφωτισμού. Το κεντρικό τους νόημα είναι ότι η ευημερία των αυτοκρατοριών είναι άμεσα συνυφασμένη με την ποιότητα της Παιδείας που δίνουν οι εκάστοτε κυβερνώντες στους πολίτες. Στο βιβλίο, που πρώτος μετέφρασε στα αγγλικά ο Thomas Jefferson, ο αναγνώστης θα συναντήσει κεφάλαια που θίγουν κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και φιλοσοφικούς προβληματισμούς όπως την παρουσία του ανθρώπου στο σύμπαν, τις απαρχές της οργάνωσης των κοινωνιών, την προέλευση των κυβερνήσεων και των νόμων, τον φόβο και τις συνωμοσίες των τυρράνων, την αναζήτηση της αλήθειας, τις πηγές των δεινών στις κοινωνίες, ερωτήματα σχετικά με την πιθανή μελλοντική βελτίωση του ανθρώπινου γένους, καθώς επίσης και μία εξαντλητική ανάλυση πάνω σε θέματα θρησκευτικού συγκρητισμού. Άλλωστε ο Βολνέ αποτέλεσε έναν από τους πρώτους Μυθικιστές της Γαλλικής Σχολής, αναδεικνύοντας τα ερευνητικά πεδία της προέλευσης των θρησκευτικών ιδεών, των σχέσεων χριστιανισμού και ηλιακής λατρείας, της αμφισβήτησης του ιστορικού Ιησού και των ομοιοτήτων της πρωταγωνιστικής φιγούρας της κυρίαρχης θρησκείας με προγενέστερες μεσογειακές θεότητες. 230 χρόνια μετά την έκδοσή τους, “Τα Ερείπια” κυκλοφορούν για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα. Στον τόμο που κρατάτε στα χέρια σας συμπεριλαμβάνεται και ένα ακόμa έργο του Βολνέ, το “Ο νόμος της φύσης” ή “Φυσικός Νόμος”. Η κυκλοφορία του έργου από τη σειρά Lux Orbis των εκδόσεων iWrite αποτελεί ένα σημαντικότατο εκδοτικό γεγονός, που αποκαλύπτει στο αναγνωστικό κοινό ένα σπουδαίο, πλην όμως λησμονημένο κείμενο του Γαλλικού...

Read More
Κυκλοφορούν τα νέα “Αιρετικά” με έντονο άρωμα Μυθικισμού (27/4)
Apr22

Κυκλοφορούν τα νέα “Αιρετικά” με έντονο άρωμα Μυθικισμού (27/4)

  Στις 30 Δεκεμβρίου του 2018 η Documento είχε κυκλοφορήσει ένα άκρως ενδιαφέρον τεύχος αφιερωμένο στο ρεύμα του Μυθικισμού και την ιστορικότητα του Ιησού, στο πλαίσιο της έκδοσης του τόμου “Αιρετικά” που κυκλοφορεί με την εφημερίδα σε ακαθόριστες χρονικά στιγμές μέσα στον χρόνο. Είχε προηγηθεί ένα ακόμη τεύχος των Αιρετικών με έντονο “μυθικιστικό άρωμα” στα μέσα Αυγούστου. Το Σάββατο 27 Απριλίου του 2019, η εφημερίδα “ξαναχτυπά” με τον όγδοο κατά σειρά τόμο του περιοδικού να είναι έτοιμος να προκαλέσει συζητήσεις και γόνιμο προβληματισμό στο αναγνωστικό κοινό, παρουσιάζοντας μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που σχετίζονται άμεσα με τη χρονική περίοδο που διανύουμε. Αρκετά από αυτά τα κείμενα έχουν και αυτή τη φορά άμεση σχέση με τις μυθικιστικές αναζητήσεις. Τα επερχόμενα “Αιρετικά” κυκλοφορούν με τίτλο “Χριστός και Χριστιανισμός: 10+6 ζητήματα για τον Ιησού, τα κλεμμένα αρχέτυπα και τη θρησκεία που ίδρυσε ο Παύλος“. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε κατ’ αποκλειστικότητα τα περιεχόμενα του τεύχους, ευχόμενοι προκαταβολικά καλή ανάγνωση σε όσους το αποκτήσουν:...

Read More
Μεταπτυχιακή εργασία Έλληνα φοιτητή: Σύγκριση των Βακχών του Ευριπίδη με τον Χριστό πάσχοντα
Mar14

Μεταπτυχιακή εργασία Έλληνα φοιτητή: Σύγκριση των Βακχών του Ευριπίδη με τον Χριστό πάσχοντα

  To 2017 ο Αμερικανός καθηγητή θεολογίας, Dennis MacDonald (δείτε εδώ τη σχετική συνέντευξη που μας παραχώρησε πριν μερικούς μήνες), κυκλοφόρησε τη μελέτη του με τίτλο “The Dionysian Gospel: The Fourth Gospel and Euripides“. Δεν ήταν η πρώτη αλλά ούτε και η τελευταία φορά που κάποιος ξένος μελετητής ανέλυε τα κοινά μοτίβα που συνδέουν τις ιστορίες των Ευαγγελίων για τον Ιησού με σκηνές από τραγωδίες του Ευριπίδη και ιδιαίτερα από το έργο του “Βάκχες”. Ήταν πολύ ευχάριστη η έκπληξη που νιώσαμε όταν υπέπεσε στην αντίληψή μας η ύπαρξη μιας μεταπτυχιακής εργασίας Έλληνα φοιτητή στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, που επιχειρεί την ανάδειξη μιας εκ των πτυχών του εν λόγω ζητήματος. Πιο συγκεκριμένα, το 2012, ο μεταπτυχιακός φοιτητής Αλέξανδρος Δημαράς κατέθεσε στο τμήμα του την εργασία με τίτλο “Σύγκριση των Βακχών του Ευριπίδη με τον Χριστό πάσχοντα “. Ο “Χριστός Πάσχων” αποτελεί ουσιαστικά το μοναδικό δείγμα βυζαντινής τραγωδίας, εντός του οποίου πραγματοποιείται μία συρραφή αποσπασμάτων αρχαίων ελληνικών τραγωδιών με σκοπό να αναδειχθούν τα πάθη της σταύρωσης και της ανάστασης του Ιησού, όπως αυτά περιγράφονται στα Ευαγγέλια. Με αυτόν τον τρόπο, η πρωταγωνιστική φιγούρα του χριστιανισμού ενδύεται τον μανδύα του “Πάσχοντος Διονύσου” από τις Βάκχες. Κατά την παράδοση το έργο αποδίδεται στον Γρηγόριο τον Νανζιανζηνό (4ος μεταχριστιανικός αιώνας), πλην όμως δεν είναι λίγοι αυτοί που τοποθετούν τη συγγραφή του κατά τον 13ο αιώνα, περίοδος κατά την οποίαν ξεκινά δειλά δειλά μια αναγέννηση των ελληνικών γραμμάτων εντός μιας Βυζαντινής αυτοκρατορίας που καταρρέει. Η ύπαρξη και διάδοση τέτοιου είδους εργασιών κρίνεται σημαντικότατη, μιας και ενδεχομένως να οδηγήσει κι άλλους νέους συμπατριώτες μας σε τέτοιου είδους πρωτότυπα -και “παρθένα” ως ένα βαθμό για τα ελληνικά δεδομένα- πεδία έρευνας, που σχετίζονται άμεσα με τις αναζητήσεις του ρεύματος του Μυθικισμού.   Ακολουθεί η περίληψη της μεταπτυχιακής εργασίας, όπως παρατίθεται στη σχετική ιστοσελίδα του ΑΠΘ. Οι Βάκχες αποτελούν πράγματι μια sui generis τραγωδία. Ο χαρακτηρισμός οφείλεται στο γεγονός ότι είναι η μοναδική σωζόμενη τραγωδία με διονυσιακό θέμα σε συνδυασμό με τη συγκλονιστική ένταση της υπόθεσης και την απαράμιλλη τεχνική αρτιότητα. Ο Χριστός πάσχων από την πλευρά του παρουσιάζει μοναδικές ιδιότητες: είναι η μόνη – από άποψη μορφής τουλάχιστον – βυζαντινή τραγωδία και αναπαριστά τα ιερότερα γεγονότα της χριστιανικής πίστης (Σταύρωση, Ταφή, Ανάσταση). Η σύγκριση που επιχειρήθηκε με την παρούσα εργασία αφορά στην πρόσληψη της αρχαιοελληνικής τραγωδίας από τον (άγνωστο μέχρι στιγμής) βυζαντινό συγγραφέα και στη μετάπλαση που πραγματοποιήθηκε με την προσαρμογή των “εθνικών” στίχων στα χριστιανικά συμφραζόμενα. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις συγκλίσεις μεταξύ των μορφών του Διονύσου και του Χριστού, όπως προκύπτουν από τα κειμενικά δεδομένα. Επίσης παρουσιάζονται εκτενώς οι προσπάθειες ανασύνθεσης των χασμάτων της εξόδου των Βακχών, τα οποία αποκαθίστανται κυρίως με τη βοήθεια στίχων του Χριστού πάσχοντος....

Read More
Οι παραπλανητικές τακτικές των ΜΜΕ για τον “Έλληνα Ιησού”.
Feb11

Οι παραπλανητικές τακτικές των ΜΜΕ για τον “Έλληνα Ιησού”.

  Για ακόμα μία φορά γινόμαστε μάρτυρες του τρόπου με τον οποίον μία είδηση δύναται να διαστρεβλωθεί σε τέτοιο βαθμό από τα ΜΜΕ, ώστε μέσω του τίτλου της και μόνον, να μεταφέρει τελείως διαφορετική εικόνα στο αναγνωστικό κοινό. Πιο συγκεκριμένα, σε τίτλους πρόσφατων ρεπορτάζ τους, οι δημοφιλείς ενημερωτικές ιστοσελίδες της Dailymail και της ελληνικής Huffingtonpost, κάνουν λόγο για ένα συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς “Βible Conspiracies”, στο οποίο και υποστηρίζεται ότι ο Ιησούς ήταν… Έλληνας.   Ο τίτλος που επέλεξε να δώσει η ελληνική Huffington Post στο άρθρο της.   Διαβάζοντας, όμως, κανείς τα προαναφερθέντα άρθρα, διαπιστώνει ότι κάτι τέτοιο δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Στο επεισόδιο γίνεται λόγος για τον πυθαγόρειο φιλόσοφο Απολλώνιο τον Τυανέα (1ος μεταχριστιανικός αιώνας) και τις ομοιότητες που παρουσιάζει ο βίος του με τον Ιησού των Ευαγγελίων. Το εν λόγω επεισόδιο (που ανήκει όπως προείπαμε σε σειρά ντοκιμαντέρ της Amazon με αρκετά… παράδοξες προσεγγίσεις επάνω σε διάφορα ζητήματα που σχετίζονται με τη Βίβλο), παρουσιάζει και τη δημοφιλή άποψη που θέλει τον Ιησού ένα μη ιστορικό πρόσωπο,  που μυθοποιήθηκε τις δεκαετίες μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του γύρω από την προσωπικότητα του Απολλωνίου. Μπορείτε να αναλογιστείτε το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις φράσεις “Ο Ιησούς ήταν Έλληνας” και “Ο Ιησούς δεν υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, αλλά στην πραγματικότητα ο μύθος του χτίστηκε γύρω από τον Απολλώνιο”, καθώς επίσης και τις εντυπώσεις που προκαλεί στον αναγνώστη η προκλητική αυτή διαστρέβλωση, ιδίως σε περίπτωση που ο τελευταίος δεν είναι σε θέση να την αντιληφθεί.   Για την ιστορία ο Απολλώνιος γεννήθηκε σε μία σεβαστή και πλούσια ελληνική οικογένεια. Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στα Τύανα. Σε ηλικία 14 ετών μετέβη στην Ταρσό της Κιλικίας και μετά από δύο χρόνια στις Αιγές της Κιλικίας. Σε ηλικία περίπου 20 ετών ξεκίνησε την πενταετή σιγή των Πυθαγορείων και σε ηλικία 25 ή 26 ετών έφτασε στην Αντιόχεια. Θεωρείται αινιγματική φυσιογνωμία, καθώς παραδίδεται από τον βιογράφο του, Φιλόστρατο, ότι έκανε Θαύματα και προφητείες. Γύρω στο 62 ή 63 αποφάσισε να μεταβεί στη Ρώμη παρόλο που ο Νέρων αντιπαθούσε τους φιλόσοφους. Πέθανε στο Ποτσουόλι το 98. Ως ρήτορας και φιλόσοφος που έζησε περίπου την εποχή του Ιησού Χριστού, συγκρίθηκε με τον Ιησού από τους χριστιανούς τον 4ο αιώνα και από άλλους συγγραφείς στη σύγχρονη εποχή.   Στα ελληνικά αναζητήστε τo βιβλίo “Απολλώνιος ο Τυανεύς” (εκδ. Ενάλιος, 2000) της Πολωνής ακαδημαϊκού Maria Dzielska (1942-2018), που υπήρξε αυθεντία επάνω στον βίο του Πυθαγορείου φιλοσόφου από τα Τύανα. Σε συνέντευξή της στο βιβλίο του Μηνά Παπαγεωργίου, “Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού” (εκδ. Δαιδάλεος, 2013), η Dzielska παρέθεσε τις σκέψεις της αναφορικά με τις ομοιότητες...

Read More