Οι Μύθοι των χριστιανικών διώξεων
Όλοι έχουμε μάθει στο σχολείο και έχουμε ακούσει στον άμβωνα της εκκλησίας ότι τους 3 πρώτους αιώνες μ.Χ. οι Χριστιανοί ήταν θύματα μιας πρωτοφανούς επίθεσης από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπου εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί μαρτύρησαν ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού, αρνούμενοι να απαρνηθούν αυτό που ήξεραν ότι είναι η Αλήθεια. Οι Χριστιανοί θεωρούν πως διώκονταν απλά και μόνο επειδή ήταν Χριστιανοί και τους χρησιμοποιούσαν σαν αποδιοπομπαίους τράγους όταν κάτι πήγαινε στραβά. Ρίχνονταν στα λιοντάρια για τη διασκέδαση των Ρωμαίων, εξαναγκάζονταν στη δουλεία, τους δήμευαν τις περιουσίες, κρύβονταν σε μυστικές συναντήσεις σε κατακόμβες μέχρι που στο τέλος θριάμβευσαν, κάνοντας την θρησκεία τους την επικρατούσα θρησκεία ολόκληρου του δυτικού κόσμου. Ο Χριστιανισμός παρουσιάζεται σαν μια θρησκεία σφυρηλατημένη στη φωτιά. Του Κωνσταντίνου Σαπαρδάνη, οικονομολόγου-αρθρογράφου Είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα; Οι ιστορικές πηγές που έχουμε για τους «διωγμούς» είναι στην καλύτερη περίπτωση αποσπασματικές και συχνά αναξιόπιστες. Ο Ευσέβιος είναι συνήθως η μοναδική σχετική πηγή, όμως ο Ευσέβιος ήταν ένας εκκλησιαστικός ιστορικός και, σύμφωνα με τα ίδια του τα λόγια, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι είχε στο μυαλό του κάτι άλλο από μια εξιδανικευμένη εικόνα της γέννησης της Χριστιανικής εκκλησίας από το αίμα των πιστών και των μαρτύρων της. Γράφει στην ‘Ευαγγελική Προπαρασκευή’: «Θα είναι απαραίτητο κάποιες φορές να χρησιμοποιούμε ψευδολογία σαν γιατρειά για το όφελος αυτών που χρειάζονται τέτοια μορφή θεραπείας.» και αναφορικά με τα θύματα του Μεγάλου Διωγμού του Διοκλητιανού: «έχουμε αποφασίσει να μην περιγράψουμε τίποτα για αυτούς εκτός από αυτά με τα οποία μπορούμε να υπερασπιστούμε τη Θεία δίκη». Στην πραγματικότητα, οι αποκαλούμενοι «διωγμοί» ήταν τοπικά περιστατικά και έλαβαν μέρος κατά κύριο λόγο επί μήνες και όχι χρόνια. «Θρίαμβος Χριστιανών Μαρτύρων τη Εποχή του Νέρωνα» του Eugene Romain Thirion. Το Κολοσσαίο χτίστηκε 16 χρόνια μετά την πυρκαγιά της Ρώμης. 1) Το 64 μ.Χ. ήταν η χρονιά της περίφημης Μεγάλης Πυρκαγιάς της Ρώμης. Η πυρκαγιά ήταν μάλλον αποτέλεσμα ατυχήματος (κάτι όχι πολύ παράξενο, η Ρώμη ξανακάηκε το 69 και το 80) αλλά κατηγορήθηκε ο αυτοκράτορας Νέρωνας και λέγεται ότι για να αποσπάσει την προσοχή από πάνω του κατηγόρησε τους Χριστιανούς, τους οποίους έντυσε με δέρματα ζώων και τους έριξε στα σκυλιά ή τους έκαψε ζωντανούς. Όμως, εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν Χριστιανοί, όχι μόνο γιατί δεν είχαν πάρει ακόμα το όνομα «Χριστιανός», αλλά δεν υπήρχε καν η ιδέα του «Χριστιανού» σαν κάτι ξεχωριστό από τους υπόλοιπους Ιουδαίους. Οι ακόλουθοι του Ιησού ήταν, όπως και ο Ιησούς, Εβραίοι. Την εποχή εκείνη υπήρχαν ήδη πολλά παρακλάδια του Ιουδαϊσμού που διαφωνούσαν μεταξύ τους για θέματα πολιτικής και δόγματος και οι Εβραίοι που ακολουθούσαν τον Ιησού δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Μόνο στα τέλη του 1ου αιώνα άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί οι ακόλουθοι του Ιησού, οπότε όταν ο Τάκιτος αναφέρει ότι Χριστιανοί...
Did historical Jesus really exist? The evidence just doesn’t add up (Raphael Lataster)
Did a man called Jesus of Nazareth walk the earth? Discussions over whether the figure known as the “Historical Jesus” actually existed primarily reflect disagreements among atheists. Believers, who uphold the implausible and more easily-dismissed “Christ of Faith” (the divine Jesus who walked on water), ought not to get involved. By Raphael Lataster Numerous secular scholars have presented their own versions of the so-called “Historical Jesus” – and most of them are, as biblical scholar J.D. Crossan puts it, “an academic embarrassment.” From Crossan’s view of Jesus as the wise sage, to Robert Eisenman’s Jesus the revolutionary, and Bart Ehrman’s apocalyptic prophet, about the only thing New Testament scholars seem to agree on is Jesus’ historical existence. But can even that be questioned? The first problem we encounter when trying to discover more about the Historical Jesus is the lack of early sources. The earliest sources only reference the clearly fictional Christ of Faith. These early sources, compiled decades after the alleged events, all stem from Christian authors eager to promote Christianity – which gives us reason to question them. The authors of the Gospels fail to name themselves, describe their qualifications, or show any criticism with their foundational sources – which they also fail to identify. Filled with mythical and non-historical information, and heavily edited over time, the Gospels certainly should not convince critics to trust even the more mundane claims made therein. The methods traditionally used to tease out rare nuggets of truth from the Gospels are dubious. The criterion of embarrassment says that if a section would be embarrassing for the author, it is more likely authentic. Unfortunately, given the diverse nature of Christianity and Judaism back then (things have not changed all that much), and the anonymity of the authors, it is impossible to determine what truly would be embarrassing or counter-intuitive, let alone if that might not serve some evangelistic purpose. The criterion of Aramaic context is similarly unhelpful. Jesus and his closest followers were surely not the only Aramaic-speakers in first-century Judea. The criterion of multiple independent attestation can also hardly be used properly here, given that the sources clearly are not independent. Paul’s Epistles, written earlier than the Gospels, give us no reason to dogmatically declare Jesus must have existed. Avoiding Jesus’ earthly events and teachings, even when the latter could have bolstered his own claims, Paul only describes his “Heavenly Jesus.” Even when discussing what appear to be the resurrection and the last supper, his only stated sources are his direct revelations from the Lord, and his indirect revelations from the Old Testament. In fact, Paul actually rules out human sources (see Galatians 1:11-12). Also important are the...
Ραδιοφωνική Εκπομπή για τον Μυθικισμό τη Δευτέρα 15/12, στις 22:00 (updated)
Τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου του 2014 στις 10 το βράδυ και μέσα από το www.albedo14.com, η Ραδιοφωνική Αστρική Πύλη των Ανδρέα Πανουτσόπουλου και Μηνά Παπαγεωργίου, φιλοξενεί τη συγγραφέα και φιλόλογο Χαρίτα Μήνη. Θα γίνει αναφορά στους μύθους των Χριστουγέννων, στις αρχαίες ρίζες τους και στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Ποιες αντίστοιχες θεότητες τιμούσαν οι πρόγονοί μας, τέτοιες μέρες, κατά το παρελθόν; Τι πρεσβεύει το κίνημα του Μυθικισμού και ποια είναι τα επιχειρήματα των αμφισβητιών της ιστορικότητας του Ιησού; Ποιες οι ομοιότητες μεταξύ του Ιησού και του θεού Διόνυσου, αλλά και άλλων προχριστιανικών θεοτήτων; Ποια η διαχρονική παρουσία του θηλυκού στοιχείου στις θρησκείες όλων των παραδόσεων; Αυτή τη Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου, στις 10 το βράδυ, μόνο μέσα από το www.albedo14.com. —————————————————————————— Update, 26/12/2014 Ακούστε ολόκληρη την εκπομπή της 15ης Δεκεμβρίου πατώντας...
Εορταστικό κουίζ… Μυθουγέννων!
Η περίοδος των χειμερινών γιορτών είναι εδώ! Χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν ήδη ξεκινήσει τις αγορές δώρων για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, την ίδια στιγμή που οι πόλεις σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια φορούν τα καλά τους. Από τη μεριά τους, οι Έλληνες Μυθικιστές συνηθίζουν αυτές τις μέρες να προβάλλουν στους αναγνώστες και επισκέπτες τους μια εναλλακτική οπτική αναφορικά με τους ιδιαίτερους συμβολισμούς των ημερών. Για φέτος επιλέξαμε, αντί για νέα κείμενα, να “ανεβάσουμε” ένα διασκεδαστικό, όσο και επιμορφωτικό κουίζ, που πιστεύουμε πως αξίζει να διαδοθεί από όλους σας, ανεξαρτήτως των θρησκευτικών σας πεποιθήσεων. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε και να… διαγωνιστείτε πατώντας εδώ. Καλά Μυθούγεννα!...
Μυθικισμός αγίων από αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα
Στις 5 του Νοέμβρη, η χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία γιόρταζε την μνήμη των Αγίων μαρτύρων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Σύμφωνα, λοιπόν, με τας ιεράς πηγάς, το ζεύγος των Αγίων με τα ωραία ονόματα έζησαν και μαρτύρησαν επί της βασιλείας του “ειδωλολάτρη” αυτοκράτορα Δέκιου κατά τον τρίτο μεταχριστιανικό αιώνα. Του Χρήστου – Πανδίωνα – Πανόπουλου Και συνεχίζω μεταφέροντας αυτούσια τα “γεγονότα”: “Οι Έλληνες γονείς του Γαλακτίωνα, Κλειτοφών και Λευκίππη, ήταν πρώτα ειδωλολάτρες. Κάποιος, όμως, ιερομόναχος, που ονομαζόταν Ουνούφριος, τους προσείλκυσε στη χριστιανική πίστη. Από τότε διέθεταν τα πλούτη τους σε κάθε αγαθοεργία. Το δε γιο τους Γαλακτίωνα ανέθρεψαν «ἐεν παιδεία καιὶ νουθεσίαᾳ Κυρίου». Δηλαδή, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνη με το θέλημα του Κυρίου. Και η παιδαγωγία αυτή δεν άργησε να φέρει τους θαυμαστούς καρπούς της. Ο Γαλακτίων όταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε μία ωραία κόρη, την Επιστήμη, την οποία ο ίδιος είλκυσε στο Χριστό. Η ζωή τους κυλούσε αφιερωμένη στην υπηρεσία του λόγου του Θεού και στη διακονία του πλησίον, ώσπου ξέσπασε ο διωγμός του Δεκίου. Τότε, ο μεν Γαλακτίων πήγε σε μοναστήρι του όρους Σινά, η δε Επιστήμη σε γυναικείο κοινόβιο. Αλλά η λαίλαπα του διωγμού έφθασε και στα μέρη εκείνα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί ο Γαλακτίων από τον άρχοντα Ούρσο. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό η Επιστήμη, έτρεξε και παρακάλεσε τους διώκτες να συλλάβουν και αυτή προς ενίσχυση του συζύγου της. Ο άρχοντας Ούρσος, μη μπορώντας να τους πείσει να αλλαξοπιστήσουν, αφού τους βασάνισε σκληρά στο τέλος τους αποκεφάλισε (περί το 250 μ.Χ).” Τα παραπάνω συνοπτικά για να κατατοπιστείτε γρήγορα στο θέμα. Για όσους έχουν έφεση στην ανάγνωση μαρτυρολογίων υπάρχει και αυτό το λινκ που περίεχει όλη την δημοσιογραφικά αποτυπωμένη αλήθεια του βίου των δύο χριστιανών “ηρώων”. Ας πάμε, όμως, λίγο πιο πίσω στο χρόνο, πριν από τον τρίτο μεταχριστιανικό αιώνα. Κάπου στα ελληνιστικά χρόνια, οι συνθήκες της εποχής οδηγούν στη δημιουργία ενός νέου λογοτεχνικού είδους, το πρώτο που εμφανίζεται μετά την κλασική εποχή (ποίηση, ιστοριογραφία, ρητορική και φιλοσοφία) και ίσως τελευταίο έκτοτε: αυτό του μυθιστορήματος. Το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα γεννιέται εκείνη την εποχή, αλλά καλλιεργείται εντατικά και ακμάζει στην μετέπειτα ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο και κυρίως μετά την βασιλεία Ηρώδη, επί Αντωνίνων (την ευτυχέστερη ιστορική περίοδο για την ανθρωπότητα, όπως υποστήριξε ο Γϊββον). Το νέο λογοτεχνικό είδος εμπεριέχει στοιχεία απ’ όλα περίπου τα προγενέστερά του είδη, αλλά ως πεζογράφημα αποτελεί ένα εντελώς ξεχωριστό αντικείμενο εξ’ ού και μιλάμε για την γέννηση του μυθιστορήματος (ακόμα και του σημερινού). Πρέπει να υπήρχαν πάρα πολλά τέτοια έργα στην αρχαιότητα, σήμερα, όμως, δυστυχώς μας σώζονται μόνο πέντε ολόκληρα και μερικά σπαράγματα και τίτλοι από άλλα. Ο κανόνας του αρχαίου ελληνικού μυθιστορήματος, δηλαδή τα πέντε σωζόμενα μεγάλα έργα, είναι ο κάτωθι: 1. “Τα περί Χαιρέαν...
